ΔΙΚΤΥΩΜΑ

Μύρια Ζόρπα & Βασίλης Βεργανελάκης

Στην προσπάθειά μας να επανακατοικήσουμε το παροπλισμένο κέλυφος του βιολογικού καθαρισμού που αποτελεί μέρος του εργοστασίου της Πειραϊκής Πατραϊκής, σκεφτήκαμε να στεγάσουμε ένα Ινστιτούτο που να σχετίζεται με τις τοπικές δράσεις της Αχαΐας. Ανατρέξαμε στην ιστορία της περιοχής, τους λόγους που οδήγησαν στη δημιουργία λιμανιών και τις εμπορικές δραστηριότητες. Διαπιστώσαμε πως δυο είδη συνέβαλλαν αλλά και εξακολουθούν να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής, τα προϊόντα που σχετίζονται με την παραγωγή της ελιάς και του σταφυλιού. Η έλλειψη συνεταιρισμών αλλά και επιμορφωτικών μέσων οδηγεί τους πολυάριθμους μικροκαλλιεργητές σε αυτόνομες δράσεις οι οποίες δεν είναι συντονισμένες με αποτέλεσμα τα τελικά προϊόντα να μην χαίρουν την ανταγωνιστικότητα και προβολή που θα μπορούσαν να έχουν. Με άξονες αυτές τις ανάγκες αποφασίσαμε να εγκαταστήσουμε στο χώρου του βιολογικού καθαρισμού ένα Ινστιτούτο που θα μελετά τις καλλιέργειες αυτές, θα στοχεύει σε νέες ποικιλίες πιο αποδοτικές και ανθεκτικές και θα ερευνά την αξιοποίηση των παραπροϊόντων. Η επιστημονικότητα του θα συμπληρώνεται καταρχήν μέσω της συνεργασίας με τα τοπικά πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα και σε διεθνές επίπεδο με άλλους φορείς με ανάλογες αναζητήσεις. Έκτος του ερευνητικών του χαρακτήρα κυρίαρχος στόχος του θα είναι οι επιμορφωτικές δράσεις στην τοπική κοινωνία. Το ινστιτούτο θα χαρακτηρίζεται από μια ανάδραση και ανατροφοδότηση, οι παραγόμενες ζυμώσεις θα διοχετεύονται στους ενδιαφερομένους αλλά ταυτόχρονα θα επεξεργάζονται τόσο οι εμπειρίες τους όσο και τα αποτελέσματα των εφαρμογών τους.

Η επίτευξη των στόχων αυτών μας οδήγησε να οργανώσουμε το υφιστάμενο κέλυφος εκμεταλλευόμενοι τη δομή του και προσπαθώντας να διατηρήσουμε την μνημειακότητα του. Οι δυο δεξαμενές πύκνωσης λάσπης θα μετατραπούν σε εκθετήριους χώρους ο ένας αφιερωμένος στα προϊόντα της ελιάς και ο άλλος του σταφυλιού. Μέσω μιας ράμπας η οποία θα διαπερνά τη βοηθητική δεξαμενή του αντλιοστασίου θα οδηγούμαστε στην είσοδο του ινστιτούτου στις δεξαμενές αερισμού. Μια θα διατηρήσει την υπάρχουσα φυσιογνωμία της για να υπενθυμίζει στον επισκέπτη την αρχική της λειτουργία, ενώ η άλλη θα φιλοξενήσει τους διοικητικούς, ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς χώρους του Ινστιτούτου. Μέσω μιας κλίμακας θα ενώνεται ο χώρος αυτός με μια δεξαμενή καθίζησης η οποία θα μετατραπεί σε αμφιθέατρο 200 ατόμων. Τα παλιά κτίρια γραφείων και δεξαμενή ομογενοποίησης θα μετατραπούν σε βοηθητικούς και αποθηκευτικούς χώρους.